श्री गुरूचरित्र अध्याय 14 | Gurucharitra Adhyay 14 Pdf

नामधारक शिष्य देखा । विनवी सिद्धासी कवतुका ।

प्रश्न करी अतिविशेखा । एकचित्तें परियेसा ॥ १ ॥

जय जया योगीश्वरा । सिद्धमूर्ति ज्ञानसागरा ।

पुढील चरित्र विस्तारा । ज्ञान होय आम्हांसी ॥ २ ॥

उदरव्यथेच्या ब्राह्मणासी । प्रसन्न जाहले कृपेसीं ।

पुढें कथा वर्तली कैसी । विस्तारावें आम्हांप्रति ॥ ३ ॥

ऐकोनि शिष्याचें वचन । संतोष करी सिद्ध आपण ।

गुरूचरित्र कामधेनु जाण । सांगता जाहला विस्तारें ॥ ४ ॥

ऐक शिष्या शिखामणि । भिक्षा केली ज्याचे भुवनीं ।

तयावरी संतोषोनि । प्रसन्न जाहले परियेसा ॥ ५ ॥

गुरूभक्तीचा प्रकारू । पूर्ण जाणे तो द्विजवरू ।

पूजा केली विचित्रु । म्हणोनि आनंद परियेसा ॥ ६ ॥

तया सायंदेव द्विजासी । श्रीगुरू बोलती संतोषीं ।

भक्त हो रे वंशोवंश । माझी प्रीति तुजवरी ॥ ७ ॥

ऐकोनि श्रीगुरूचें वचन । सायंदेव विप्र करी नमन ।

माथा ठेवून चरणीं । न्यासिता झाला पुन: पुन्हा ॥ ८ ॥

जय जया जगद्गुरू । त्रयमूर्तीचा अवतारू ।

अविद्यामाया दिससी नरू । वेदां अगोचर तुझी महिमा ॥ ९ ॥

विश्वव्यापक तूंचि होसी । ब्रह्मा-विष्णू- व्योमकेशी ।

धरिला वेष तूं मानुषी । भक्तजन तारावया ॥ १० ॥

तुझी महिमा वर्णावयासी । शक्ती कैंची आम्हांसी ।

मागेन एक आतां तुम्हांसी । तें कृपा करणें गुरूमुर्ति ॥ ११ ॥

माझे वंशपारंपरीं । भक्ती द्यावी निर्धारीं ।

इह सौख्य पुत्रपौत्रीं । उपरी द्यावी सद्गति ॥ १२ ॥

ऐसी विनंति करूनी । पुनरपि विनवी करूणावचनीं ।

सेवा करितो द्वारयवनीं । महाशूरक्रूर असे ॥ १३ ॥

प्रतिसंवत्सरीं ब्राह्मणासी । घात करितो जीवेसीं ।

याचि कारणें आम्हांसी । बोलावीतसे मज आजि ॥ १४ ॥

जातां तया जवळी आपण । निश्चयें घेईल माझा प्राण ।

भेटी जाहली तुमचे चरण । मरण कैंचें आपणासी ॥ १५ ॥

संतोषोनि श्रीगुरुमूर्ति । अभयंकर आपुले हातीं ।

विप्रमस्तकीं ठेविती । चिंता न करीं म्हणोनियां ॥ १६ ॥

भय सांडूनि तुवां जावें । क्रूर यवना भेटावें ।

संतोषोनि प्रियभावें । पुनरपि पाठवील आम्हांपाशी ॥ १७ ॥

जंववरी तूं परतोनि येसी । असों आम्ही भरंवसीं ।

तुवां आलिया संतोषीं । जाऊं आम्ही येथोनि ॥ १८ ॥

निजभक्त आमुचा तूं होसी । पारंपरवंशोवंशीं ।

अखिलाभीष्ट तूं पावसी । वाढेल संतति तुझी बहुत ॥ १९ ॥

तुझे वंशपारंपरीं । सुखें नांदती पुत्रपौत्रीं ।

अखंड लक्ष्मी तयां घरीं । निरोगी होती शतायुषी ॥ २० ॥

ऐसा वर लाधोन । निघे सायंदेव ब्राह्मण ।

जेथें होता तो यवन । गेला त्वरित तयाजवळी ॥ २१ ॥

कालांतक यम जैसा । यवन दुष्ट परियेसा ।

ब्राह्मणातें पाहतां कैसा । ज्वालारूप होता जाहला ॥ २२ ॥

विमुख होऊनि गृहांत । गेला यवन कोपत ।

विप्र जाहला भयचकित । मनीं श्रीगुरूसी ध्यातसे ॥ २३ ॥

कोप आलिया ओळंबयासी । केवीं स्पर्शे अग्नीसी ।

श्रीगुरुकृपा होय ज्यासी । काय करील क्रूर दुष्ट ॥ २४ ॥

गरूडाचिया पिलियांसी । सर्प तो कवणेपरी ग्रासी ।

तैसें तया ब्राह्मणासी । असे कृपा श्रीगुरूची ॥ २५ ॥

कां एखादे सिंहासी । ऐरावत केवीं ग्रासी ।

श्रीगुरूकृपा होय ज्यासी । कलिकाळाचें भय नाहीं ॥ २६ ॥

ज्याचे हृदयीं श्रीगुरूस्मरण । त्यासी कैंचें भय दारुण ।

काळमृत्यु न बाधे जाण । अपमृत्यु काय करी ॥ २७ ॥

ज्यासि नाहीं मृत्यूचें भय । त्यासी यवन असे तो काय ।

श्रीगुरूकृपा ज्यासी होय । यमाचें मुख्य भय नाहीं ॥ २८ ॥

ऐसेपरी तो यवन । अंत:पुरांत जाऊन ।

सुषुप्ति केली भ्रमित होऊन । शरीरस्मरण त्यासी नाहीं ॥ २९ ॥

हृदयज्वाळा होय त्यासी । जागृत होवोनि परियेसीं ।

प्राणांतक व्यथेसीं । कष्टतसे तये वेळीं ॥ ३० ॥

स्मरण असें नसे कांहीं । म्हणे शस्त्रें मारितो घाई ।

छेदन करितो अवेव पाहीं । विप्र एक आपणासी ॥ ३१ ॥

स्मरण जाहलें तये वेळीं I धांवत गेला ब्राह्मणजवळी ।

लोळतसे चरणकमळीं । म्हणे स्वामी तूंचि माझा ॥ ३२ ॥

येथें पाचारिलें कवणीं । जावें त्वरित परतोनि ।

वस्त्रे भूषणें देवोनि । निरोप देतो तये वेळीं ॥ ३३ ॥

संतोषोनि द्विजवर । आला ग्रामा वेगवक्त्र ।

गंगातीरीं असे वासर । श्रीगुरूचे चरणदर्शना ॥ ३४ ॥

देखोनियां श्रीगुरूसी । नमन करी तो भोवसी ।

स्तोत्र करी बहुवसीं । सांगे करी वृत्तान्त आद्यंत ॥ ३५ ॥

संतोषोनि श्रीगुरुमूर्ति । तया द्विजा आश्वासिती ।

दक्षिण देशा जाउं म्हणती । स्थान-स्थान तीर्थयात्रे ॥ ३६ ॥

ऐकोनि श्रीगुरूचें वचन । विनवीतसे कर जोडून ।

न विसंबें आतां तुमचे चरण । आपण येईन समागमें ॥ ३७ ॥

तुमचे चरणाविणें देखा । राहों न शके क्षण एका ।

संसारसागर तारका । तूंचि देखा कृपासिंधू ॥ ३८ ॥